ماه: آبان ۱۴۰۵
با این راهکارها مادرانی شاد و بدون استرس باشید

مادر عزیز! شما یک قهرمانان واقعی هستید. شما دائما در حال مدیریت همزمان وظایف گوناگونی مانند؛ کار در خانه و گاهی بیرون، آمادهسازی غذا، مراقبت از فرزندان و خانواده، رساندن و بازگرداندن بچهها، رسیدن به درس آنها و بسیاری موارد دیگر هستید و آخرین چیزی که به آن توجه میکنید خودتان است. مسئلهای که میتواند منجر به فرسودگی و سلامت جسمی و عاطفی شما شود.
در اتاقم، تکیه به دیوار، نشسته بودم و اشک از چشمانم جاری بود. دقایقی قبل از اینکه کنترلم را از دست بدهم. قصد نداشتم سر شوهرم داد بزنم. نمیخواستم دعوا راه بیندازم. اما همین که او این کلمات را گفت: امروز چه کار کردی؟ دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم. من چه کار کردم؟! خیلی طول نکشید که ذهنم شروع به فهرست کردن تمام کارهایی کرد که در حالت کمخوابی به آنها رسیده بودم. من بسیار خسته ام و دوست دارم دوباره از زندگی خانوادگی لذت ببرم. احتمالا داستان این مادر برای بسیاری از مادران آشنا است.
راههای تبدیل یک مادر خسته به مادری دیگر
خسته بودن برای مادران طبیعی است، زندگی مادرانه همیشه خستهکننده است. حتی در دوران اولین بارداری هم این حس به سراغتان میآید. پیدا کردن وضعیتی راحت برای خواب دشوار است، شبها مدام برای دستشویی رفتن بیدار میشوید و وقتی نوزاد به دنیا میآید، خواب یکی از اولین چیزهایی است که دستخوش تغییر میشود. انگار هیچوقت فرصت کافی برای خوابیدن پیدا نمیشود. فراتر از احساس خستگی، نشانههای هشداردهندهی دیگری هم وجود دارد که ممکن است حاکی از فرسودگی شما و ورودتان به مرحلهی غرق شدن در فشار و خستگی مفرط باشد. متخصصان راهکارهایی را پیشنهاد دادهاند تا اگر شما نیز مادری خسته هستید و دوست دارید دوباره انرژی و اشتیاق قبل را بدست آورید با رعایت این موارد به فردی پر انرژی و شاداب تبدیل شوید.
قبل از بچههایتان بیدار شوید
اینکه بتوانید قبل از اینکه مجبور باشید از دیگران مراقبت کنید، از خواب بیدار شوید و از خودتان مراقبت کنید، کلید بزرگی برای داشتن یک روز موفق و آرام است.
دوش آب گرم بگیرید و لباس مناسب بپوشید
دوش آب گرم ویژگی خاصی دارد که کمک میکند روزتان را با احساس شادابی و انرژی شروع کنید. برای مادران پیدا کردن حتی چند لحظه خلوت برای دوش گرفتن بسیار دشوار است. بنابراین قبل از بیدار شدن بچه ها دوش بگیرید و بجای پوشیدن لباس همیشگی، لباسی با رنگ روشن و تمیز به تن کنید و موهای خود را به زیباترین حالت ممکن که میتوانید ببندید، این کار بسیار مهم است که هر روز به ظاهرتان برسید و کمی به خودتان سر و سامان بدهید.
دست از تمیزکاری بردارید
یک مادر کارگر نباشید که همیشه درحال تمیز کاری است، یک روز در هفته را برای نظافت اساسی و دستهجمعی خانه در نظر بگیرید و شبها هم فقط یک مرتبسازی سریع و خانوادگی انجام دهید. غیر از این موارد، بیخیال بههمریختگیها شوید.
مادری کمالگرا نباشید
گاهی اوقات اشکالی ندارد تا اجازه دهید بچهها هدایتگر ماجراجویی باشند. در مورد قوانین سختگیری نکنید و شادی را به عنوان معیار کمال بپذیرید و اصلا فکر کمالگرایی نباشید. برای مثال اگر یک روز فرزندتان میخواهد بستنی برای شام بخورد به او اجازه دهید.
گرسنگی ممنوع
حتی اگر فقط به معنای خوردن یک میانوعده مختصر در اینجا و آنجا باشد، فراموش نکنید که باید چیزی بخورید.
به فضای باز بروید
اگر بچهها کلافهتان کردهاند، آنها را به جای جدیدی ببرید. جایی بدون دیوار تا بتوانند در آن کاوش کنند. برای ماههای سرد و روزهای بارانی، ما به دنبال فضاهای بازی سرپوشیدهای هستیم که دیوارهایی برای بالا رفتن داشته باشند، این کار خیلی بهتر از آن است که بچهها در خانه از در و دیوار بالا بروند!
به راحتی نه بگویید
اشکالی ندارد. نه میتواند کلمهای بسیار رهاییبخش باشد. در مورد کارهایی که از عهدهتان برمیآید واقعبین باشید و به بقیه موارد نه بگویید.
اولویتهایتان را بشناسید
آنها را چنان خوب بشناسید که بتوانید نامشان را به زبان بیاورید، یادداشتشان کنید، به دیوار بزنید و هر روز آن چند مورد معدودی را که واقعا اهمیت دارند، به خودتان یادآوری کنید.
هر روز با فرزندانتان ارتباط برقرار کنید
یک گفتگوی کوتاه یا انجام یک فعالیت مشترک، پیوند والد-فرزندی را تقویت کرده و باعث میشود از این رابطه لذت بیشتری ببرید.
هر زمان که نیاز دارید، استراحت کنید
در زمان استراحت فرزندان بجای رسیدن به کارهای خانه، استراحت کنید.
رژیم غذایی خود را بازنگری کنید
آب بیشتری بنوشید و کمتر غذاهای سرخکردنی و شور بخورید. این کار به افزایش سطح انرژی کمک کند. دقت کنید که چه میخورید؟ چه زمانی میخورید؟ چه مکملها و نوشیدنیهایی مصرف میکنید؟ و بعد از غذا خوردن چه احساسی دارید؟
با کسانی که دوستتان دارند صحبت کنید
آسیبپذیر بودن و ابراز احساسات در کنار دشوار بودن بسیار مفید است. با همسر، یک دوست، همسایه یا حتی یک مشاور گفتگو کنید. بگذارید آنها از احساسات شما باخبر شوند. از آنها بخواهید برایتان دعا کنند. روابط انسانی حال ما را بهتر میکنند.
وقت بیشتری با خدا بگذرانید
وقتی مادری خسته است، خواندن نماز و قرآن و دعا کردن میتواند شما را به آرامش و تعادل بازگرداند چرا که او سرچشمهی حقیقی آرامش، شادی، امید و هدفمندی است.
هر روز از اعضای خانوادهتان تعریف و تمجید کنید
از فرزندان و همسرتان و حتی خودتان. شاید گاهی عجیب یا بیمعنی به نظر برسد، اما تعریف کردن باعث تقویت روابط میشود و از انجام آن احساس خوشحالی خواهید کرد.
بیشتر بخوابید
کارهای خانه را میتوان بعدا هم انجام داد و تماشای تلویزیون یا چک کردن برنامه های تلفن همراه کیفیت زندگیتان را بالا نمیبرد اما خواب کافی این کار را میکند. داشتن یک برنامه مشخص قبل از خواب میتواند کمککننده باشد.
مکث کنید، نفس عمیق بکشید و لبخند بزنید
هر زمان احساس کردید خیلی خسته، کلافه، درمانده یا مضطرب هستید، از آن احساس به عنوان یک تلنگر استفاده کنید. درست مثل وقتی که تلفنتان زنگ میخورد و واکنش خودکار شما پاسخ دادن به آن است و یا حداقل چک میکنید ببینید چه کسی تماس گرفته است. بگذارید آن احساس ناخوشایند، علامتی برای مکث کردن باشد.
لحظات کوتاهی در طول روز که میتوانید در آنها مکث کنید، نفسی عمیق و آرام بکشید و لبخند بزنید، حتی اگر لبخندتان رو به دیوار باشد میتواند به بهبود حال و هوای شما کمک کند.
کتابخانه بنیمعین گورزین پس از یکسال و نیم تعطیلی به روی اهالی قشم گشوده شد

رئیس اداره کتابخانههای عمومی شهرستان قشم از آغاز دوباره فعالیت کتابخانه بنیمعین روستای گورزین پس از حدود یکسال و نیم تعطیلی موقت خبر داد و گفت: این کتابخانه با برگزاری برنامههای فرهنگی و آموزشی ویژه کودکان، نوجوانان و بانوان، فعالیت خود را از سر گرفته است.
امینه دریانورد با اشاره به ازسرگیری فعالیت کتابخانه بنیمعین گورزین اظهار کرد: در مرحله نخست بازگشایی، مجموعهای از برنامههای فرهنگی، ترویجی و آموزشی با هدف جذب دوباره اعضا، تشویق گروههای مختلف سنی به مطالعه و تقویت ارتباط اهالی روستا با کتابخانه اجرا شده است.
وی افزود: پس از تعطیلی موقت کتابخانه در حدود یکسالونیم گذشته، ضرورت داشت با برنامهریزی برای اجرای فعالیتهای متنوع و استفاده از ظرفیت مجموعههای محلی، زمینه حضور دوباره علاقهمندان به کتاب و کتابخوانی فراهم شود.
رئیس اداره کتابخانههای عمومی شهرستان قشم ادامه داد: در همین راستا، برنامه قصهگویی و جشن روز کودک با حضور کودکان برگزار شد تا آنان بار دیگر با محیط کتابخانه و فعالیتهای فرهنگی مرتبط با کتاب آشنا شوند و فرصت مشارکت در برنامههای کتابخوانی را پیدا کنند.
دریانورد با بیان اینکه برنامههای بازگشایی کتابخانه تنها به کودکان محدود نبوده است، گفت: همزمان با هفته تربیت بدنی، برنامه کتابخوانی ویژه دختران و بانوان نیز با همکاری اداره ورزش و جوانان شهرستان، شورای اسلامی و دهیاری روستای گورزین در باشگاه این روستا برگزار شد.
کتابخوانی و آموزش؛ محور برنامههای بازگشایی
وی اظهار کرد: اجرای این برنامه علاوه بر ترویج فرهنگ مطالعه در میان دختران و بانوان، فرصتی برای معرفی دوباره کتابخانه بنیمعین و اطلاعرسانی درباره آغاز فعالیت مجدد آن به اهالی روستا فراهم کرد.
رئیس اداره کتابخانههای عمومی شهرستان قشم اضافه کرد: توجه به گروههای مختلف جامعه و طراحی برنامههای متناسب با نیازهای فرهنگی و آموزشی آنان، از جمله رویکردهایی است که میتواند در افزایش مشارکت مردم و تقویت جایگاه کتابخانه در زندگی اجتماعی روستا مؤثر باشد.
دریانورد همچنین از برگزاری نشست آموزشی با موضوع افسردگی و سلامت روان در کتابخانه بنیمعین خبر داد و گفت: این نشست با همکاری پزشک درمانگاه روستای گورزین برگزار شد و با استقبال بانوان همراه بود.
وی افزود: برگزاری این جلسه، فرصتی برای پرداختن به موضوع سلامت روان در کنار فعالیتهای فرهنگی کتابخانه فراهم کرد و نشان داد که برنامههای این مرکز میتواند در حوزههای آموزشی و آگاهیبخشی نیز مورد توجه قرار گیرد.
رئیس اداره کتابخانههای عمومی شهرستان قشم با اشاره به همکاری مجموعههای محلی در اجرای برنامهها بیان کرد: مشارکت نهادهای مرتبط با فعالیتهای فرهنگی، ورزشی و سلامت، ظرفیت مناسبی برای اجرای برنامههای متنوع و ارتباط مؤثرتر کتابخانه با جامعه محلی ایجاد میکند.
ازسرگیری فعالیت کتابخانه بنیمعین گورزین پس از حدود ۱۸ ماه تعطیلی موقت، با اجرای برنامههایی برای کودکان، نوجوانان و بانوان همراه شده است؛ برنامههایی که کتابخوانی، قصهگویی، معرفی دوباره کتابخانه و آموزش موضوعات مرتبط با سلامت روان را دربر میگیرد.
کتابخانههای عمومی علاوه بر فراهم کردن امکان دسترسی به کتاب و منابع مطالعاتی، میتوانند بستری برای برگزاری نشستهای آموزشی، فعالیتهای فرهنگی و تعامل میان گروههای مختلف جامعه باشند. استمرار برنامههای متناسب با نیازهای اهالی و همکاری مجموعههای محلی، از ظرفیتهایی است که میتواند به تقویت ارتباط کتابخانه بنیمعین با ساکنان روستای گورزین کمک کند.
ورزش بانوان هرمزگان در انتظار اقدام عملی مسوولان ورزشی

کمبود زیرساختهای تخصصی، تجهیزات استاندارد و حمایت مالی از مهمترین موانع پیش روی ورزش بانوان هرمزگان است؛ مشکلاتی که در برخی رشتهها به مهاجرت ورزشکاران مستعد، دشواری حفظ تیمها و محدود شدن فرصت حضور در رقابتهای ملی منجر شده است این شرایط در حالی ادامه دارد که دختران استان در رشتههای مختلف از ظرفیت پیشرفت برخوردارند، اما بهرهگیری از این توانمندیها به برنامهریزی مستمر و حمایت عملی نیاز دارد.
استاندار هرمزگان با توجه به شناخت ظرفیتها و مسائل استان، پیگیر برخی حمایتهای ورزشی است؛ ظرفیتی که میتواند در جلب مشارکت دستگاهها، شهرداریها و صنایع مؤثر باشد اما با این حال، این پیگیریها نباید موجب کمرنگ شدن نقش مسئولان ورزشی استان شود، ادارهکل ورزش و جوانان و هیئتهای ورزشی باید با شناسایی دقیق نیازها، ارائه راهکارهای کارشناسی و پیگیری اجرای تصمیمها، مسئولیت تخصصی خود را بر عهده بگیرند؛ حمایت استاندار زمانی به نتیجه پایدار میرسد که با برنامهریزی و اقدام اجرایی مدیران ورزشی همراه شود؛ بهویژه در حوزه بانوان که کمبود امکانات و محدودیت منابع میتواند فرصت رشد و ماندگاری استعدادها را کاهش دهد.
فاطمه جراره، نماینده مردم هرمزگان در مجلس شورای اسلامی، ۲۵ تیرماه سالجاری در نشست با مدیرکل و معاونان ادارهکل ورزش و جوانان استان، بر ضرورت تغییر نگاه مدیریتی به حوزه ورزش تأکید کرد و گفت: توسعه زیرساختها زمانی ارزشمند است که آثار آن در زندگی مردم دیده شود.
وی با اشاره به نقش ورزش در کاهش آسیبهای اجتماعی، افزایش نشاط جوانان، ارتقای سلامت اجتماعی و پرورش ورزشکاران ملی، بینالمللی و المپیکی افزود: توسعه ورزش باید با نتایجی ملموس در جامعه همراه باشد و صرف اجرای پروژههای عمرانی نمیتواند معیار کافی برای ارزیابی عملکرد این حوزه باشد.
جراره با تأکید بر ضرورت توسعه متوازن زیرساختهای ورزشی و تسریع در اجرای پروژههای عمرانی، روشنایی ورزشگاههای شهرهای تخت، حاجیآباد و بندرخمیر و تأمین برق مجموعه ورزشی روستای سرخون را از اولویتهای این حوزه دانست.
زیرساخت ورزشی؛ شرط لازم، نه تمام راه توسعه ورزش بانوان
وی همچنین خواستار احداث زمین فوتسال ویژه بانوان در بندرعباس، بندرخمیر، حاجیآباد، قشم، هرمز، رویدر، فارغان و سوزا شد.
نماینده مردم هرمزگان در مجلس با بیان اینکه بانوان نیمی از جمعیت استان را تشکیل میدهند، بر ضرورت افزایش سرانه فضاهای ورزشی ویژه آنان، ایجاد و تکمیل اماکن اختصاصی، تأمین کفپوشهای ورزشی و استفاده از ظرفیت شهرداریها تأکید کرد.
وی نگهداری و بازسازی سالنها و اماکن ورزشی را نیز ضروری دانست و استفاده از ظرفیت مسئولیتهای اجتماعی و منابع قانونی، از جمله اعتبارات ناشی از نشاندار کردن مالیاتها، را برای این منظور مورد توجه قرار داد. جراره همچنین خواستار پرهیز از نگاه سیاسی به ورزش شد و عملکرد و میزان خدمترسانی به مردم را معیار ارزیابی مسئولان عنوان کرد.
اظهارات نماینده مجلس، دو موضوع مهم را پیش روی مدیریت ورزش استان قرار میدهد؛ توسعه زیرساختها و اطمینان از دسترسی واقعی مردم به آنها؛ در حوزه ورزش بانوان، صرف افزایش تعداد سالنها یا زمینهای ورزشی کافی نیست؛ این امکانات باید از تجهیزات مناسب برخوردار باشند و امکان استفاده مستمر از آنها فراهم شود همچنین، نگهداری مجموعههای موجود باید همزمان با اجرای پروژههای جدید مورد توجه قرار گیرد تا منابع محدود صرف ساخت فضاهایی نشود که به دلیل کمبود تجهیزات یا اعتبار نگهداری، کارایی لازم را ندارند.
از سوی دیگر، پراکندگی جغرافیایی هرمزگان ضرورت توجه به مناطق مختلف استان را افزایش میدهد توسعه ورزش بانوان نباید به مراکز شهری محدود بماند و دختران شهرها و مناطق کمبرخوردار نیز باید فرصت مناسبی برای فعالیت ورزشی داشته باشند در این مسیر، ادارهکل ورزش و جوانان باید نیازهای هر منطقه را بررسی و پروژهها را بر اساس میزان کمبود امکانات و تعداد بهرهمندان اولویتبندی کند.
مشکلات زیرساختی تنها بخشی از موانع ورزش بانوان است در برخی رشتهها، حتی ورزشکارانی که از توان فنی و استعداد کافی برخوردارند، به دلیل مشکلات مالی باشگاهها و کمبود امکانات تخصصی با محدودیت مواجه میشوند؛ وضعیتی که در هندبال بانوان هرمزگان بهروشنی دیده میشود.
هندبال بانوان؛ استعدادهایی که زیر بار مشکلات مالی میروند
مینا خنفریپور، مربی بینالمللی هندبال، با اشاره به ظرفیت دختران هرمزگان در هندبال سالنی و ساحلی گفت: کمبود سالن اختصاصی، نبود زمین استاندارد هندبال ساحلی و کمبود امکانات اولیه از مهمترین مشکلات این رشته در استان است که نامناسب بودن ساعتهای تمرین نیز روند آمادهسازی تیمها را دشوار کرده است.
خنفریپور با اشاره به مشکلات مالی باشگاهها اظهار کرد: این شرایط موجب شده است برخی بازیکنان مستعد برای ادامه فعالیت ورزشی به استانهای دیگر مهاجرت کنند و سهمیه لیگ برتر هندبال بانوان نیز واگذار شود.
وی بر ضرورت همکاری آموزشوپرورش با هیئتهای ورزشی برای استعدادیابی در مدارس تأکید کرد و افزود: افزایش فرصت حضور بانوان در رقابتهای ملی و بینالمللی و بررسی کارشناسی موانع مربوط به پوشش ورزشکاران در مسابقات برونمرزی باید مورد توجه قرار گیرد. خنفریپور همچنین خواستار حمایت مسئولان استان، شهرداری، ادارهکل ورزش و جوانان و صنایع برای توسعه زیرساختها و پشتیبانی از تیمهای بانوان شد.
اظهارات این مربی نشان میدهد که مشکلات هندبال بانوان از مرحله تمرین آغاز میشود، اما پیامدهای آن تا سطح رقابتهای حرفهای و حفظ سهمیه استان امتداد پیدا میکند وقتی باشگاهها توان تأمین هزینههای خود را ندارند، حفظ بازیکنان مستعد دشوارتر میشود و امکان برنامهریزی بلندمدت برای تیمها کاهش مییابد مهاجرت ورزشکاران و واگذاری سهمیه لیگ برتر را نمیتوان صرفاً مشکلات یک باشگاه دانست؛ این مسائل بر جایگاه ورزشی استان و فرصت رشد نسل بعدی بازیکنان نیز اثر میگذارد.
استعدادیابی در مدارس، بدون ایجاد مسیر روشن برای ادامه فعالیت ورزشکاران، نمیتواند به توسعه پایدار منجر شود. شناسایی بازیکنان مستعد باید با فراهم کردن امکانات تمرین، حمایت از تیمهای پایه، تأمین هزینههای باشگاهی و ایجاد فرصت حضور در مسابقات همراه باشد از این رو، مسئولان ورزشی استان باید حمایت از تیمهای بانوان را بخشی از برنامه توسعه ورزش بدانند، نه اقدامی مقطعی که تنها هنگام برگزاری مسابقات مورد توجه قرار گیرد.
در کنار هندبال، شمشیربازی بانوان نیز نمونهای از رشتههایی است که با وجود کسب نتایج کشوری، همچنان برای تکمیل تجهیزات تخصصی و تأمین هزینههای حضور در مسابقات به حمایت بیشتری نیاز دارد.
شمشیربازی هرمزگان؛ موفقیت با تجهیزات ناقص
خدیجه خواجه، نایبرئیس هیئت شمشیربازی هرمزگان، با اشاره به آغاز فعالیت این رشته در بندرعباس از سال ۱۳۹۶ گفت: در سالهای نخست، به دلیل نبود فضای تمرینی اختصاصی، ورزشکاران در پارکها و مدارس تمرین میکردند؛ پس از پیگیریهای انجامشده، آکادمی شمشیربازی در اختیار این رشته قرار گرفت، اما تجهیزات مورد نیاز همچنان بهطور کامل تأمین نشده است.
خواجه سلاح استاندارد، لباس و ماسک حفاظتی، سیمهای تخصصی و دستگاه امتیازدهی را از نیازهای این رشته برشمرد و تأمین هزینه اعزام ورزشکاران به مسابقات استانی و کشوری را نیز ضروری دانست.
وی با اشاره به دستاوردهای شمشیربازان هرمزگان گفت: ورزشکاران این رشته موفق به کسب رتبههای سوم و نهم کشوری شدهاند و شمشیربازان بزرگسال استان نیز تا مراحل حذفی مسابقات پیش رفتهاند.
خواجه همچنین به دعوت از مربی تیم ملی برای برگزاری تمرینات تخصصی اشاره کرد و استعدادیابی در مدارس، برگزاری دورههای تخصصی، حمایت از مربیان و تکمیل تجهیزات آکادمی را از نیازهای این رشته دانست.
تجربه شمشیربازی نشان میدهد که فراهم شدن فضای تمرین، هرچند گامی مهم است، بهتنهایی همه موانع پیشرفت را برطرف نمیکند. تجهیزات استاندارد و ایمن، آموزش تخصصی و امکان حضور در مسابقات، بخشهای ضروری مسیر رشد ورزشکاران هستند. کسب رتبههای کشوری در شرایط محدودیت امکانات، ظرفیت این رشته را نشان میدهد؛ اما تداوم موفقیتها به حمایتهایی نیاز دارد که پیش از بروز مشکل و بهصورت برنامهریزیشده در اختیار ورزشکاران و مربیان قرار گیرد.
هزینه اعزام به مسابقات نیز نباید مسئلهای فرعی تلقی شود؛ زیرا حضور در رقابتها فرصتی برای کسب تجربه، سنجش توان فنی و شناسایی نقاط ضعف و قوت ورزشکاران است، اگر این فرصت به دلیل کمبود منابع مالی محدود شود، روند پیشرفت ورزشکاران نیز تحت تأثیر قرار میگیرد. بنابراین، حمایت از شمشیربازی باید علاوه بر تأمین تجهیزات، هزینههای آموزشی و حضور در رقابتها را نیز در بر بگیرد.
مقایسه مشکلات هندبال و شمشیربازی نشان میدهد که هر رشته به حمایت متناسب با نیازهای خود احتیاج دارد هندبال برای حفظ تیمها و جلوگیری از مهاجرت بازیکنان به پشتیبانی مالی و امکانات تمرینی نیازمند است؛ در مقابل، شمشیربازی علاوه بر حمایت از مربیان و ورزشکاران، باید تجهیزات تخصصی خود را تکمیل کند، برنامهریزی یکسان برای رشتههایی با نیازهای متفاوت، ممکن است بخشی از مشکلات را بدون پاسخ باقی بگذارد. از این رو، ادارهکل ورزش و جوانان باید با مشارکت هیئتها، نیازهای هر رشته را جداگانه بررسی و برای رفع آنها اولویت تعیین کند.
استاندار پیگیر است؛ مسئولان ورزش کجای میدان هستند؟
در این میان، مسئولیت اصلی پیگیری مشکلات و اجرای برنامههای توسعه ورزش بر عهده دستگاههای متولی است، ادارهکل ورزش و جوانان هرمزگان باید با همکاری هیئتهای ورزشی، فهرستی روشن از کمبودهای زیرساختی و تجهیزاتی، نیازهای مالی تیمها و موانع حضور ورزشکاران در مسابقات تهیه کند و برای هرکدام راهکار و مسیر تأمین منابع را مشخص سازد، جلب مشارکت استانداری، شهرداریها و صنایع نیز زمانی مؤثر خواهد بود که با پیشنهادهای کارشناسی و پیگیری اجرایی همراه شود.
استاندار هرمزگان به دلیل شناخت ظرفیتها و مسائل استان و توجه به برخی حمایتهای ورزشی، میتواند در هماهنگی دستگاهها و جلب منابع بیشتر نقش مؤثری ایفا کند؛ اما این ظرفیت نباید به کمرنگ شدن مسئولیت مدیران ورزشی منجر شود. ادارهکل ورزش و جوانان و هیئتهای مربوط باید در تعیین اولویتها، پیگیری اعتبارات، اجرای برنامهها و ارزیابی نتایج نقش فعال داشته باشند. همراهی استاندار فرصتی برای پیشبرد مطالبات ورزشکاران است و بهرهگیری از آن، به حضور کارشناسی و مسئولیتپذیری مدیران ورزش نیاز دارد.
ورزش بانوان هرمزگان برای عبور از وضعیت موجود، به اقداماتی نیاز دارد که نتیجه آنها در زندگی ورزشی دختران استان دیده شود؛ از دسترسی به امکانات استاندارد تا حفظ تیمها و فراهم شدن فرصت رقابت در سطوح بالاتر. مسئولان ورزشی استان باید مطالبات مطرحشده را از مرحله بیان مشکلات به مرحله اجرا برسانند و با همکاری سایر دستگاهها، برای هر مانع راهکاری مشخص تعریف کنند؛ معیار موفقیت، تعداد وعدهها و جلسات نیست؛ بلکه حفظ استعدادها، تداوم فعالیت تیمها، دسترسی واقعی بانوان به امکانات ورزشی و فراهم شدن مسیری روشن برای پیشرفت آنان است.
صعود بانوان تنیس ایران به فینال بیلیجینکینگ کاپ

تیم تنیس بانوان ایران که برای حضور در رقابتهای بیلیجینکینگ کاپ راهی پاکستان شده دقایقی پیش با شکست قطر جواز حضور در فینال این مسابقات را به دست آورد.
در این رویداد که به میزبانی شهر اسلامآباد پاکستان در حال برگزاری است، مشکات الزهرا صفی، یاسمن یزدانی، هانا سلطانی و کیمیا ثاقب تهرانی با هدایت ارغوان رضایی برای کشورمان به میدان رفتهاند.
تیم ایران در مرحله گروهی با شکست تیمهای تنیس زنان کویت، اردن و قطر جواز حضور در فینال را به دست آورد و در دیدار پایانی باید به مصاف پاکستان برود.
دیدار پایانی این مسابقات فردا در شرایطی برگزار خواهد شد که برنده دیدار ایران و پاکستان جواز صعود به گروه ۲ آسیا و اقیانوسیه در سال ۲۰۲۷ را به دست خواهد آورد. میزبان با شکست مالدیو به این دیدار راه پیدا کرد.
والیبال نشسته زنان نایب قهرمان بازیهای پاراآسیایی شد

تیم ملی والیبال نشسته ایران زنان ایران نایب قهرمان بازیهای پاراآسیایی ناگویا شد.
دیدار فینال والیبال نشسته زنان پنجمین دوره بازیهای پاراآسیایی آیچی – ناگویا ۲۰۲۶ (جمعه، اول آبان) بین تیمهای ایران و چین برگزار و در پایان ایران نایب قهرمان این بازیها شد.
ملیپوشان ایران در این دیدار با نتیجه سه بر صفر مقابل حریف خود شکست خوردند و به مدال نقره بازیها دست پیدا کردند.
ست اول: ۲۵ بر ۲۲
ست دوم: ۲۵ بر ۲۰
ست سوم: ۲۵ بر ۱۲
این دومین رویارویی ایران و چین در این دوره از بازیهاست، دو تیم در دور گروهی هم به مصاف هم رفتند که آن بازی نیز با پیروزی چین به پایان رسید. زنان ایران در دور گروهی مقابل چین شکست خوردند اما مغولستان را بردند، سپس ژاپن را در دیدار نیمهنهایی شکست دادند و با شکست در فینال نایبقهرمان شدند.
احمدی: کمبود استخر مانع پیشرفت دختران شناگر شده است/ به دنبال احیای لیگ بانوان هستیم

دبیر کمیته بانوان فدراسیون شنا و سرپرست کمیته شنای هنری گفت: در گذشته لیگ سراسری شنا برگزار میشد اما بهمرور و بهدلیل مشکلاتی که در برخی استانها بهویژه در زمینه کمبود استخر وجود داشت، تعدادی از تیمها امکان تمرین مستمر را از دست دادند. در صورت رسیدن تعداد تیمها به حدنصاب لازم تلاش میکنیم لیگ شنا را مجدداً راهاندازی کنیم.
کیمیا احمدی، دبیر کمیته بانوان فدراسیون شنا و سرپرست کمیته شنای هنری روز شنبه در گفتوگو با خبرنگار ایرنا با اشاره به روند تشکیل تیم ملی شنای بانوان اظهار داشت: با حمایت فدراسیون ورزشهای آبی و وزارت ورزش و جوانان پس از چند دهه توانستیم سیاستگذاری و برنامهریزی دقیقتری در این حوزه داشته باشیم. بر همین اساس سال گذشته و در چهارمین دوره مسابقات جایزه بزرگ انتخابی تیم ملی را برگزار کردیم و پس از آن نیز دو دوره اردوی آمادهسازی برای شناگران تشکیل شد.
وی افزود: پس از پشت سر گذاشتن جنگ تحمیلی یک مرحله انتخابی مجدد در قالب دو مسابقه برگزار کردیم که یکی از آنها بهصورت رکوردگیری در اصفهان انجام شد. مرحله دوم نیز در قالب پنجمین دوره مسابقات جایزه بزرگ در مهرماه سال جاری برگزار شد و طی آن شناگران مستعدی که توانستند حدنصابهای ورودی موردنظر فدراسیون را کسب کنند شناسایی شدند.
دبیر کمیته بانوان فدراسیون شنا ادامه داد: در این مرحله ۱۵ شناگر مستعد که بهصورت حرفهای و زیر نظر مربیان خود در باشگاهها تمرین میکنند انتخاب و به اردوی تیم ملی دعوت شدند. این شناگران حدنصابهای ورودی تعیینشده از سوی فدراسیون را به دست آوردند. البته حضور در اردو به معنای تثبیت جایگاه در ترکیب نهایی تیم نیست و قرار است نفرات نهایی برای حضور در مسابقات پس از بررسیهای بیشتر اعلام شوند.
احمدی با اشاره به برنامههای پیشروی فدراسیون برای حضور شناگران بانوان در رقابتهای بینالمللی گفت: برنامهریزی ما بر این اساس است که در دهه فجر به میزبانی ایران، مسابقهای با دعوت از کشورهای مسلمان برگزار کنیم تا دختران شناگر کشورمان نیز فرصت حضور در یک رقابت بینالمللی را داشته باشند و بتوانند تواناییهای خود را به نمایش بگذارند.
وی تصریح کرد: در حال حاضر تمام تلاش ما با حمایت فدراسیون شنا وزارت ورزش و جوانان و وزیر ورزش این است که زمینه برگزاری چنین مسابقهای فراهم شود. بسیاری از دختران شناگر ما با وجود استعداد بالا، امکانات محدودتر و شرایط تمرینی دشوارتری دارند و فرصت حضور در مسابقات برونمرزی برای آنها محدود است. امیدواریم با برگزاری این رقابت در داخل کشور فرصت مناسبی برای تجربهاندوزی و درخشش این ورزشکاران فراهم شود.
سرپرست کمیته شنای هنری با تأکید بر اهمیت حفظ انگیزه شناگران افزود: انتخابی تیم ملی کمک کرده تا شناگران مستعد را شناسایی کنیم و انگیزه آنها برای ادامه تمرینات افزایش یابد. امیدواریم با تداوم حمایتها بتوانیم زمینه پیشرفت این دختران را فراهم کنیم و شاهد درخشش آنها در رقابتهای پیشرو باشیم.
احمدی در ادامه با اشاره به وضعیت لیگ شنای بانوان اظهار داشت: در گذشته لیگ سراسری شنا برگزار میشد اما بهمرور و بهدلیل مشکلاتی که در برخی استانها بهویژه در زمینه کمبود استخر وجود داشت، تعدادی از تیمها امکان تمرین مستمر را از دست دادند. در نتیجه فعالیت شنا در بخش بانوان کمرنگتر شد و فرصت تمرین و رقابت برای دختران کاهش یافت.
وی افزود: تشکیل تیم ملی و انتخاب ۱۵ شناگر مستعد انگیزه مضاعفی در میان ورزشکاران ایجاد کرده است. این روند موجب شده شناگران با جدیت بیشتری تمرین کنند و برای بهبود رکوردهای خود تلاش بیشتری داشته باشند. سطح رقابتها نیز در مسابقات اخیر مطلوب بود.
دبیر کمیته بانوان فدراسیون شنا همچنین از جذب حامی مالی برای شنای بانوان خبر داد و گفت: برای نخستین بار توانستیم با انجام رایزنیها یک حامی مالی برای تیم ملی شنای دختران جذب کنیم. شرکت موردنظر در حوزه تجهیزات تخصصی شنا فعالیت دارد و مدیر آن نیز از شناگران پیشین تیم ملی ایران است. پس از برگزاری چند جلسه و گفتوگو، زمینه حمایت مالی این مجموعه از دختران شناگر فراهم شد و این شرکت در پنجمین دوره جایزه بزرگ که مهرماه سال جاری برگزار شد بهعنوان حامی مالی شناگران بانوان حضور داشت.
وی همچنین درباره برنامه فدراسیون برای از سرگیری لیگ شنای بانوان نیز گفت: تصمیم فعلی کمیته فنی شنای بانوان این است که بار دیگر فراخوانی منتشر شود تا تیمهای علاقهمند به حضور در لیگ برای شرکت در این رقابتها تشویق شوند. در صورت رسیدن تعداد تیمها به حدنصاب لازم تلاش میکنیم لیگ شنا را مجدداً راهاندازی کنیم.
احمدی با اشاره به برنامه مسابقات شنا در ردههای مختلف سنی اظهار داشت: طبق تقویم فدراسیون هر سال مسابقات رده سنی ۱۱ و ۱۲ سال در مناطق شمال و جنوب کشور برگزار میشود. همچنین مسابقات رده سنی ۱۳ و ۱۴ سال با هدف استعدادیابی در برنامه قرار دارد و این رده سنی ممکن است در قالب المپیاد استعدادهای برتر ورزشی به میزبانی وزارت ورزش و جوانان، برگزار شود.
وی ادامه داد: مسابقات مسافت کوتاه برای ردههای سنی بالای ۱۴ و ۱۵ سال و همچنین رقابتهای مسافت بلند، مطابق تقویم فدراسیون پیگیری میشود. خوشبختانه در سالهای اخیر برگزاری مسابقات بانوان به روند منظمتری رسیده است و در صورت فراهم بودن شرایط این رقابتها طبق برنامه سالانه برگزار خواهد شد.
سرپرست کمیته شنای هنری با اشاره به سایر رشتههای آبی گفت: مسابقات لیگ واترپلو نیز هر سال بهصورت رفتوبرگشت و در ردههای سنی مصوب کمیته فنی برگزار میشود. در رشته شنای هنری هم هر سال یک مسابقه قهرمانی کشور با حضور ورزشکارانی از چندین باشگاه سراسر کشور داریم. دختران حاضر در این رقابتها انگیزه بالایی دارند و تلاش میکنیم تا حد توان از آنها حمایت کنیم تا فرصت پیشرفت و درخشش بیشتری داشته باشند.
فائزه احمدی؛ وارث تاجوتخت ملکه تپانچه

دختر استقلالی تیراندازی ایران، پشتوانهای محکم برای روزهای وداع ملکه تپانچه با دنیای ورزش است؛ بانویی که رقابت را به رفاقت تبدیل کرد و از مصاف با اسطوره ورزش زنان ایران سربلند بیرون آمد.
رقابتهای تیراندازی تپانچه بادی جانبازان و توانیابان برای کاروان ورزشی ایران همواره پیامآور شادی و تیرهای طلایی بوده است؛ تیرهایی که ملکه تپانچه در بیش از یک دهه شلیک میکرد. هرچند ساره جوانمردی پس از کسب مدال طلای پارالمپیک پاریس رسماً اعلام کرد قصد دارد از این رشته خداحافظی کند، این تصمیم هنوز از حرف به عمل نرسیده است.
اعلام این تصمیم ابتدا نگرانیهایی درباره جانشین این بانوی پرافتخار ایران به وجود آورد، اما در ادامه پدیدهای از میان دختران ایران ظهور کرد که تیرهای طلاییاش حتی ملکه تپانچه را هم به چالش میکشد.
در بازیهای پاراآسیایی هانگژو و ناگویا، فائزه احمدی با مهارتی خیرهکننده بر سکوی نخست ایستاد و مدال طلا را بالاتر از ساره جوانمردی، اسطوره بیبدیل این رشته، به گردن آویخت. در نگاه نخست، بسیاری قهرمانی او در هانگژو را اتفاقی قلمداد میکردند، اما احمدی در ناگویا بار دیگر شلیکی با عیار طلا داشت تا ثابت کند درخشش او اتفاقی نیست و از تداوم یک روند قهرمانی حکایت دارد.
احمدی دختر استقلالی و دوآتیشهای است که حالا لقب وارث تاجوتخت «ملکه تپانچه» را از آن خود کرده؛ لقبی که پیش از این در اختیار ساره جوانمردی بود.
فائزه احمدی مانند برخی قهرمانان، منتظر بازنشستگی جوانمردی نماند، بلکه راه رقابت را در پیش گرفت؛ رقابت با اسطورهای بیبدیل در ورزش ایران و جهان. او جنگید و در این مصاف سربلند بیرون آمد. اما اهمیت این رقابت در چیست؟
پس از پارالمپیک پاریس، کارشناسان این رشته درباره آینده مدال طلای تپانچه بادی نگران بودند، اما حضور همزمان احمدی و جوانمردی در کنار نسرین شاهی، مثلثی قدرتمند از «شیردختران ایرانی» در تپانچه بادی ساخته است؛ مثلثی که امیدها را به تداوم حضور قهرمانان ایرانی در میدان زنده نگه میدارد.
فائزه احمدی تنها به سکوهای قارهای نمیاندیشد و سودای حضور در پارالمپیک را در سر دارد. با درخشش او و نسرین شاهی و تجربه ارزشمند ساره جوانمردی، تیراندازی ایران میتواند با امید به پشتوانهای قدرتمند، به سوی رقابتهای جهانی و پارالمپیک آینده گام بردارد.
چرا برخی از بچهدار شدن میترسند؟

یک روانشناس با اشاره به اینکه ترس از بچهدار شدن موضوعی چندلایه و برخاسته از زوایای مختلف روان انسان است، تاکید کرد: این هراس هرگز دلیلی ساده و تکعاملی ندارد، بلکه ترکیبی پیچیده از نگرانیهای درونی، حفظ هویت فردی و چالشهای معیشتی است که در هر فرد شکل متفاوتی به خود میگیرد.
الهام محمد رشنوزاده، روانشناس ، اظهار کرد: روان انسان مانند یک آیینه چندوجهی است و ترس از فرزندآوری نیز برای هر کسی در زاویهای متفاوت از این آیینه دیده میشود. شواهد علمی و بررسیهای عمیق روانشناختی نشان میدهند که این ترس هرگز یک دلیل ساده و تکعاملی ندارد. در اعماق وجود بسیاری از افراد، «ترس از کافی نبودن درونی» وجود دارد، یعنی یک اضطراب عمیق که آیا من شایستگی، صبوری و بلوغ عاطفی کافی را برای پرورش یک کودک دارم یا ممکن است ناخواسته فرزندی رنجور تحویل جامعه دهم؟.
وی ادامه داد: برای گروهی دیگر این ترس ناشی از «از دست رفتن هویت و دستاوردهای شخصی» است، یعنی ترس از اینکه سالها تلاش برای استقلال، پیشرفت شغلی و اهداف شخصی زیر بار سنگین و همیشگی مسئولیت نگهداری از فرزند از بین برود. همزمان، نگرانی دیگری درباره «تغییر شکل رابطه زناشویی» مطرح است. اینکه مبادا خستگی زیاد و تقسیم اجباری توجه، صمیمیت عاشقانه زن و شوهر را کم کند و آنها را فقط به شرکایی برای اداره خانه تبدیل سازد. در نهایت، یک دلنگرانی عمیق اخلاقی وجود دارد و آن ترس از فرستادن یک انسان معصوم به دنیایی پر از تلاطم است؛ بنابراین این ترس نشانه بیمسئولیتی نیست، بلکه ترکیبی چندلایه از کمالگرایی اخلاقی، حفظ احترام به هویت فردی، مراقبت از رابطه مشترک و ترس از تکرار شکستهاست که در هر فرد شکل متفاوتی به خود میگیرد.
این روانشناس با اشاره به اینکه ترس از بچهدار شدن میتواند شامل نگرانی مالی، تجربههای کودکی یا ترس از آینده باشد، در باره ترس از دستدادن آزادی و تغییر سبک زندگی در این تصمیم، تصریح کرد: تاثیر این عامل در انسان امروز بسیار عمیق و تعیینکننده است. زندگی فردی، عرصه شکوفایی استعدادها، خلوتهای سازنده، انتخابهای آزادانه و پروازهای فکری انسان به شمار میرود. والدگری در دنیای امروز فقط مراقبت فیزیکی نیست، بلکه تعهدی همهجانبه، شبانهروزی و بدون بازگشت است که در سالهای نخستین، تمام وقت، انرژی و خلوت فرد را به تسخیر خود درمیآورد.
وی اضافه کرد: برای انسانی که هویت خود را بر پایه استقلال، پیشرفت شغلی و معنابخشی فردی ساخته است، این تغییر ناگهانی نوعی «سوگ پنهان برای من پیشین» ایجاد میکند. فرد نگران است که پذیرش نقش مادری یا پدری، شعله آرزوها، حریمهای امن تنهایی و اهداف والای شخصیاش را زیر خاکستر کارهای مراقبتی پنهان کند، ترسی که فرصت زندگی کردن که فقط یکبار به او داده شده، تماما در پای نیازهای دیگری از بین برود.
تاثیر فشار خانوادهها بر تصمیمگیری زوجها برای فرزندآوری
این روانشناس با تاکید بر اینکه فشار خانوادهها برای بچهدارشدن بر روی زوجها اثر میگذارد، اظهار کرد: سیستم زناشویی برای حفظ سلامت و پویایی خود، به «مرزهایی شفاف، نفوذناپذیر اما منعطف» نیاز دارد؛ حصاری نامرئی که اجازه میدهد دو انسان در پناه خلوتی امن، به دور از قضاوتهای بیرونی، سرنوشت مشترکشان را رقم بزنند.
به گفته رشنوزاده، وقتی پدر و مادرها از روی دلسوزیهای بیجا یا همان باورهای سنتی، مدام به زوجها برای بچهدارشدن فشار میآورند، این حریم خصوصی ترک برمیدارد. نتیجه حتمی این دخالتها، باز شدن پای دیگران به حریم زندگی مشترک است؛ تعادلی که باید بین زن و شوهر باشد بهم میخورد و دستهبندی و اختلاف پیش میآید؛ به طوری که گاهی یکی از زوجها بیشتر طرف خانوادهاش را میگیرد و آن یکی در تنهایی، حصار و بیدفاعی شدیدی رها میشود.
وی اظهار کرد: این فشارها تصمیمگیری زوجها را خراب میکند و بچهدار شدن را که باید «نتیجه آگاهانه و با عشق» باشد، به «وسیلهای اجباری برای راضی کردن دیگران» تبدیل میکند؛ بچهای که هنوز به دنیا نیامده باید بار سنگین توقعات و انتظارات فامیل را به دوش بکشد.
ترس از پیری یا حسرت زندگی نکرده؟؛ وقتی جوانی معیار ارزشمندی میشود

اضطراب افزایش سن و ترس از دست دادن جوانی، بیش از آنکه ریشه در تغییرات طبیعی بدن داشته باشد، تحت تأثیر باورهای ذهنی، فشارهای اجتماعی و معیارهای غیرواقعی زیبایی در فضای مجازی است؛ مسألهای که میتواند مقایسه مداوم با دیگران و نارضایتی از ظاهر را تشدید کند؛ اما یک روانشناس معتقد است: پذیرش تغییرات سنی، بازسازی هویت فردی و توجه به توانمندیها و تجربههای زندگی میتواند به کاهش این اضطراب کمک کند.
لعیا خواجهمهدی روانشناس ، با تاکید بر اینکه اضطراب افزایش سن، بیش از آنکه یک فرایند طبیعی زیستی باشد، محصول باورهای ذهنی و فشارهای اجتماعی است گفت: صنعت زیبایی و استانداردهای فضای مجازی، با فعالکردن ناامنیهای درونی، بسیاری از افراد را درگیر جنگی بیپایان با زمان کرده است. صنعت زیبایی، فیلترهای مجازی و فرهنگ جوانپرستی احساس نقص را تشدید میکنند. مشکل اصلی فضای مجازی تنها وجود عکسهای زیبا نیست، بلکه مساله این است که این تصاویر به مرور معیار مقایسه ما با خودمان میشوند. فیلترها و عکسهای دستکاریشده، چهرهای را نشان میدهند که در دنیای واقعی به سادگی وجود ندارد، اما مغز ما به مرور آن را بهعنوان استاندارد زیبایی درونی میپذیرد.
وی افزود: فرد بعد از آن به جای اینکه بپرسد «آیا من از ظاهر خودم راضی هستم؟»، ممکن است دائما بپرسد «چرا شبیه این تصویر نیستم؟» برای کسی که از قبل حس ناکارآمدی و شرم درونش وجود دارد، این مقایسه میتواند این باور قدیمی را قویتر کند که «مشکل از من است و باید خودم را اصلاح کنم». به این ترتیب صنعت زیبایی همیشه خودش حس نقص را به وجود نمیآورد، بلکه ناامنیهای موجود ما را بیدارتر و دائمیتر میکند، بهویژه وقتی که جوانی از یک ویژگی طبیعی به معیاری برای ارزش اجتماعی تبدیل شود.
حسرت گذشته و ترس از پایان فرصت جبران
وی در ادامه درباره اینکه هراس از پیری و حسرت کارها و زندگی تجربهنشده در گذشته است، تصریح کرد: گاهی فرد از «پیر شدن» نمیترسد، از این میترسد که فرصت جبران آنچه زندگی نکرده، در حال تمام شدن است. وقتی فرد به گذشته نگاه میکند و با انتخابهای انجام نداده، رابطهای که تمام شده، مسیری که دنبال نکرده یا سالهایی که صرفا برای رضایت دیگران زندگی کرده مواجه میشود، افزایش سن میتواند احساس فوریت ایجاد کند.
خواجهمهدی افزود: در چنین شرایطی فرد ممکن است با جوانسازی ظاهر، تغییر ناگهانی سبک زندگی یا تصمیمهای شتابزده بکوشد فرصتهای ازدسترفته را جبران کند. راهحل حتما این نیست که بخواهیم به زور به دوران جوانی برگردیم. گاهی مساله این است که فرد باید غم کارهایی که در زندگی نکرده را بپذیرد و نگاه کند که در زمان باقیمانده چه چیزهایی را هنوز میتواند انتخاب کرده و بسازد.
این روانشناس با اشاره به اینکه حساسیت بیش از حد به سن نیاز به رواندرمانی دارد، بیان کرد: چند نشانه میتواند هشداردهنده باشد. فکرکردن مدام به سن و ظاهر، نگاهکردن مرتب به آینه یا عکسها، مقایسه همیشگی خود با افراد جوانتر، دوری از جمع و موقعیتهای اجتماعی به خاطر ظاهر، انجام مدام کارهای زیبایی برای کمکردن اضطراب یا احساس بیارزشی شدید بعد از دیدن تغییرات ظاهری از جمله این نشانهها هستند.
چرا حساسیت به سن میتواند زندگی ما را مختل کند؟
وی اظهار کرد: برخی بهدلیل سن، از تجربههای مهم زندگی کناره میگیرند و برخی برای اثبات جوانی، رفتارهای پرخطر و شتابزده از خود نشان میدهند. بهتر است این مساله جدیتر بررسی شود. یک معیار مهم میزان بههمخوردن کارهای روزمره است، یعنی اگر نگرانی درباره سن روی روابط، کار، رفتوآمد با دیگران یا تصمیمگیری فرد اثر گذاشته باشد، صحبت با روانشناس میتواند کمککننده باشد. هدف درمان هم این نیست که فرد را مجبور کنیم «پیری را دوست داشته باشد»، بلکه هدف این است که آدم بتواند بدون جنگ همیشگی با زمان همچنان زندگی کند و دست به انتخاب بزند.
این روانشناس ادامه داد: در روش «شفقتدرمانی» هم تلاش میشود که ارتباط فرد با خودش از حالت سرزنش و جنگ همیشگی بهسمت پذیرش و مهربانی واقعی تغییر کند. این کار بهمعنی تسلیم شدن در برابر تغییرات نیست، یعنی فرد بتواند از بدن خودش مراقبت کند یا به آن برسد بدون اینکه برای باارزش بودن مجبور باشد مدام با بدنش بجنگد.
چگونه ارزش خود را به جوانی و زیبایی گره نزنیم؟
خواجهمهدی با اشاره به امکان جداسازی حس ارزشمندی و هویت فردی از جوانی و ظاهر، اظهار کرد: این تفکیک زمانی اتفاق میافتد که فرد بتواند برای خودش منابع متنوعی از ارزشمندی تعریف کند. اگر تمام هویت یک فرد حول «جوان و زیبابودن» ساخته شده باشد، طبیعی است که با بالارفتن سن حس کند بخشی از وجودش از بین رفته است، اما اگر هویت او در کنار ظاهر، روی روابط، توانمندیها، تجربه، ارزشها، شخصیت، خلاقیت، نقشهای اجتماعی و چیزهایی که برایش معنا دارند هم بنا شده باشد، تغییر ظاهر حتما به معنی بههمریختن هویت و شخصیت او نخواهد بود.
پرسش کلیدی برای بازسازی هویت
این روانشناس در پایان گفت: یکی از کارهای مهم در رواندرمانی این است که فرد از خودش بپرسد «اگر ظاهر من دیگر منبع اصلی تایید دیگران نباشد، چه چیزهایی درباره من همچنان ارزشمند باقی میماند؟» پاسخ این سوال میتواند مسیر مهمی برای بازسازی هویت باشد. قرار نیست آدم از زیبایی دست بکشد. قرار است زیبایی فقط یکی از بخشهای هویت او باشد، نه تمام آن.
چگونه بر کمرویی غلبه کنیم؟

یک روانشناس با بیان اینکه کمرویی میتواند مانع پیشرفت شغلی و اجتماعی افراد شود، گفت: ترس از قضاوت دیگران و کمالگرایی از عوامل تشدیدکننده این مشکل است اما با تمرین مهارتهای ارتباطی و مواجهه تدریجی با موقعیتهای اجتماعی میتوان آن را مدیریت کرد.
زیبا شرافتی، در باره تاثیر کمرویی در محیط کار که میتواند مانع پیشرفت شغلی شود، گفت: یکی از مشکلات کمرویی در محیط کار این است که گاهی توانایی واقعی فرد دیده نمیشود. ممکن است فرد بسیار توانمند، ایده خوب و دانش تخصصی بالایی داشته باشد، اما در جلسه حرف نزند، درباره ایدهاش صحبت نکند یا حتی برای گرفتن یک فرصت شغلی مناسب درخواست ندهد. در چنین شرایطی ممکن است دیگران تصور کنند این فرد انگیزه یا توانایی کافی ندارد، در حالی که واقعیت کاملا متفاوت است.
این روانشناس افزود: قرار نیست همه افراد را به آدمهای بسیار برونگرا تبدیل کنیم. هدف این است که فرد بتواند توانمندی خودش را به شکل موثر نشان دهد، یعنی اگر لازم است در جلسه صحبت کند، بتواند؛ اگر ایدهای دارد آن را مطرح کند و اگر حقی دارد از آن دفاع کند؛ حتی اگر کمی اضطراب داشته باشد.
وی با بیان اینکه بزرگترین سد ذهنی فرد کمرو برای برقراری ارتباط ترس از قضاوت و ارزیابی منفی دیگران است، گفت: فرد ممکن است مدام با خودش فکر کند «نکند حرف بدی بزنم؟»، «نکند صدایم بلرزد؟»، «نکند دیگران متوجه اضطرابم شوند» و …، گاهی حتی قبل از اینکه وارد یک جمع شود، بارها در ذهنش گفتوگو را مرور میکند. مشکل اینجاست که فرد به جای اینکه روی خود ارتباط تمرکز کند، دائما خودش را زیر نظر میگیرد مثلا به صدایش، حالت چهرهاش یا واکنش دیگران توجه میکند.
شرافتی خاطرنشان کرد: یکی از اهداف مهم درمان این است که توجه فرد از «من چطور به نظر میرسم؟» به «من چگونه میتوانم در این ارتباط حضور داشته باشم؟» منتقل شود.
این روانشناس با بیان این که کمرویی میتواند با کمالگرایی ارتباط داشته باشد، اظهار کرد: در بعضی افراد این ارتباط کاملا قابل مشاهده است. فرد کمالگرا ممکن است احساس کند برای صحبتکردن باید حتما حرف بسیار هوشمندانهای داشته باشد، نباید اشتباه کند و نباید کسی متوجه ضعف او شود. در نتیجه به جای اینکه بگوید «من میتوانم صحبت کنم و اگر اشتباه کردم اشکالی ندارد»، با خودش میگوید «اگر قرار است کامل نباشم، بهتر است اصلا صحبت نکنم.» اینجاست که کمالگرایی میتواند به اجتناب اجتماعی منجر شود.
شرافتی اضافه کرد: یکی از نکات مهم در درمان این است که فرد به تدریج بپذیرد ارتباط موثر با ارتباط بینقص تفاوت دارد. ما برای انسان بودن لازم نیست همیشه بهترین جمله را بگوییم یا هیچوقت اشتباه نکنیم.
وی با اشاره به مواجه تدریجی با کاهش کمرویی اظهار کرد: مواجهه تدریجی یکی از تکنیکهای مهم در درمان شناختی ـ رفتاری است، اما یک سوءتفاهم درباره آن وجود دارد. مواجهه یعنی فرد را به زور در سختترین موقعیت قرار ندهیم؟ نه اینگونه نیست. در مواجهه اصولی، ابتدا موقعیتهایی که فرد از آنها میترسد شناسایی میشوند و معمولا از موقعیتهای سادهتر شروع میکنیم. برای یک فرد ممکن است اولین قدم فقط سلام کردن به یک فرد آشنا باشد. مرحله بعد پرسیدن یک سوال ساده، بعد شروع یک گفتوگوی کوتاه و در مراحل بالاتر صحبت کردن در یک جمع باشد.
این روانشناس تصریح کرد: مهم این است که فرد به تدریج تجربه کند که «من میتوانم اضطرابم را تحمل کنم و از عهده این موقعیت بربیایم». رها کردن ناگهانی فرد در سختترین موقعیت، بدون آمادگی و بدون توجه به شرایط او با مواجهه درمانی اصولی تفاوت دارد.
پرهیز از برچسبزنی خجالتی بودن فرزند
وی ادامه داد: یکی از مهمترین کارهایی که والدین نباید انجام دهند، برچسبزدن به فرزندشان است. وقتی والدین جلوی دیگران میگویند «بچه من خیلی خجالتیه» یا «اصلا بلد نیست با کسی حرف بزنه»، ممکن است کودک به مرور این جمله را بخشی از هویت خودش بداند. از طرف دیگر، والدین نباید کودک را تحقیر یا مجبور کنند «چرا سلام نمیکنی؟»، «برو حرف بزن، این که کاری نداره!» در مقابل، حمایت بیش از حد هم مناسب نیست؛ مثلا همیشه به جای کودک جوابدادن یا از او در برابر هر موقعیت اجتماعی محافظت کردن. بهترین رویکرد معمولا پذیرش همراه با تشویق تدریجی است، یعنی والد بگوید «میدونم شاید کمی برات سخت باشه، ولی بیا این بار خودت سلام کن»، کودک باید هم احساس امنیت کند و هم فرصت تجربه و یادگیری داشته باشد.
شرافتی اضافه کرد: در درمان، هم روی افکار و باورهای ناکارآمد کار میکنیم و هم روی رفتار، از جمله آموزش مهارتهای ارتباطی، تمرین ابراز وجود و مواجهه تدریجی با موقعیتهای اجتماعی؛ در واقع فرد باید هم یاد بگیرد متفاوت فکر و هم متفاوت عمل کند.
این روانشناس با بیان اینکه در دنیای امروز که رقابت برای دیدهشدن زیاد است، کمرویی یک «نقطه ضعف مطلق» نیست، عنوان کرد: ما نباید کمرویی را بهعنوان یک ویژگی کاملا منفی تعریف کنیم. افرادی که کمتر وارد صحبت میشوند، گاهی شنوندههای بسیار خوبی هستند، با دقت بیشتری مشاهده میکنند و قبل از صحبت کردن بیشتر فکر میکنند. این ویژگیها در بسیاری از روابط و حتی مشاغل میتواند ارزشمند باشد.
شرافتی ادامه داد: مساله زمانی شروع میشود که کمرویی اختیار فرد را از او بگیرد. اگر فرد میخواهد صحبت کند اما نمیتواند، میخواهد رابطهای را شروع کند اما از ترس عقبنشینی میکند، ایده خوبی دارد اما نمیتواند آن را بیان کند یا به دلیل ترس از قضاوت فرصتهای مهم زندگی را از دست میدهد، آن وقت کمرویی تبدیل به یک مشکل میشود.
وی در پایان خاطرنشان کرد: بنابراین هدف ما این نیست که همه انسانها را اجتماعی و برونگرا کنیم. هدف این است که فرد آزادی انتخاب داشته باشد، یعنی اگر خواست سکوت کند، انتخاب خودش باشد و اگر خواست صحبت کند، ترس مانع او نشود.